Utworzone w połowie grudnia 1941 r. rzeszowskie getto, zamieszkiwało blisko 23 tysiące Żydów zarówno z Rzeszowa jak i przesiedlonych z Błażowej, Czudca, Głogowa Małopolskiego, Kolbuszowej, Leżajska, Łańcuta, Niebylca, Sędziszowa Małopolskiego, Sokołowa Małopolskiego, Strzyżowa, Tyczyna i wszystkich okolicznych wiosek.
6 lipca w Rzeszowie Niemcy rozwiesili ogłoszenia, informujące, że dzień później nastąpi "wysiedlenie" ludności żydowskiej. Przypominali w nim, że zostanie rozstrzelany każdy kto będzie w tym przeszkadzał, pomagał żydom lub wchodził do mieszkań wysiedlonych. 7 lipca o poranku Niemcy rozpoczęli gromadzenie ludności żydowskiej na terenie dawnego cmentarza żydowskiego (dziś jest to Plac Ofiar Getta). W letnim upale kilka tysięcy osób trzymano tam przez kilka godzin. Jednocześnie trwało przeszukanie getta - wszystkich napotkanych tam ludzi mordowano na miejscu. W godzinach popołudniowych Niemcy nakazali uformowanie kolumny i wyruszenie w kierunku stacji Staroniwa. Tam załadowano ich do oczekującego pociągu i wywieziono do obozu zagłady w Bełżcu. Opóźniający marsz i próbujący stawiać opór byli zabijani na ulicach. Łącznie zamordowano tego dnia w Rzeszowie około 300 osób.
Żydzi uznani przez Niemców za niezdolnych do transportu koleją zostali wywiezieni ciężarówkami do lasu Bór koło Głogowa Małopolskiego i rozstrzelani. Szacuje się, że zginęło tam około 2 do 3 tys. osób. We wszystkich lipcowych akcjach wywieziono do obozu zagłady łącznie około 16 tyś. Żydów. Ostatecznie getto w Rzeszowie zlikwidowano na początku września 1943 r. Do listopada tego roku zostało około 250 osób, z których blisko 100 zamordowano już 12 listopada. Ostatnie ślady rzeszowskich Żydów datowane są jeszcze na rok 1944, kiedy to wywożono ich do obozów pracy, bądź mordowano.